Ludwik Sawicki

Ludwik Sawicki (20 sierpnia 1893 - 30 października 1983) był podpułkownikiem artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych. Urodził się w Leżajsku, gdzie ukończył szkołę ludową. Następnie uczył się w gimnazjum w Jarosławiu i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim. Podczas I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, walczył na froncie rosyjskim i włoskim, a po dostaniu się do niewoli wstąpił do Błękitnej Armii. W 1919 roku wrócił z nią do Polski i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1939 roku dowodził 7 dywizjonem artylerii konnej. Ranny podczas kampanii wrześniowej, doprowadził dywizjon do Warszawy, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu w Murnau, a po uwolnieniu wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych i dowodził 16 pułkiem artylerii lekkiej. W 1947 roku wrócił do Polski. Pracował w tartaku w Leżajsku, a później działał społecznie w mieście. Z jego inicjatywy powstał klub sportowy Pogoń Leżajsk, którego został pierwszym prezesem.

Na podstawie artykułu „Ludwik Sawicki (wojskowy)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.